چند روزی است که احوال دلم طوفانی است
قصه سنگ دلم معنی سرگردانی است

دل و دین رفته ز دستم جای دلبر خالی است
هوس دیر مغانم سر مطرب خوانی است

سر راه دلم انگار کسی ره زده است
که همه صوم و صلاتم، همه در ویرانی

بارها اول وقتم به قضا سر شده است
این چه سری و سودا ز غم پنهانی است

می نشینم سر سجاده و سجده به کجاست؟
حاصل جستم و خیزم فرح جسمانی است

دل بی چاره دگر نای تمنا نکند
این سکوت دل بیچاره غم ظلمانی است

بارها دست تمنا به درت آوردم
که نکردی تو ردم مرتد تو انسان نیست

من بی چاره چه کردم چه شده این حالم
که در احوال دلم نام تو حرفی خالی است

من به یک ذره ز نامت می جان نوشیدم
چه شد آن می که تهی این قدح روحانی است

نکند یاد تو رفته است که عبدی داری
نکند عبدی ما بر تو گران عنوانی است

نکند نام رحیم ات ز سر ما رفته است
چشم این عبد به امید رخ رحمانی است

نام رب بودنت این گونه به ما چسبیده است
که نماز دل ما از طلب فرقانی است

آه ای اهل زمین اهل سماوات دمی
کمکی می طلبم واسطه خواهی آنی است

که اگر حال نگیرید مرا زود به دست
عمر این ثانیه ها پست تر از حیوانی است

بگذارید کمی عرعر و قرقر بکنم
که دلم خوش به همین خرخره مجانی است

که به من نا آمده تا بر در تو لاف زنم
که تمام سخنم با طمع حیوانی است

دلم از سینه بریده است لجنزار شده است
شرح صدر دل ما وصف لجن گردانی است

بوی انبان گنه پشت سرم جمع است
که به هر جا گذرم در پی من انسان نیست

بوی گندم به چنان حالتی از حال رسید
که دگر جان به تن خویشتم، مهمانی است

به ملک های دو دوشم به سما جایی نیست
که چه شرمی است بر او ، وصل چنین انسانی است

قلب من ریش، سرم خسته، دلم افتاده
نفسم می رود و در پی او هم جانی است

و چه گویم، به چه نالم، به چه فریاد زنم
که گنه کار زبانش، نفسش، هرمانی است

و امیدم فقط امروز به دستان شماست
که دعایم به نمایید که این جان فانی است

آب تطهیر اگر در برتان چیزی هست
صدقه دادن آن هم صفتی انسانی است

من محتاج به هر در که بگی در زده ام
در آخر زدنم هم به در رحمانی است

پشت این در بنشینم تا کنی در را باز
و رنه فریاد زنم: حب شما هم فانی است

نگذارید که بی چاک و دهن ، هرزه شهر
به شما انگ شود، نام تو خوش عنوانی است

من بی چاره غلط کردم و بسیار گناه
صفت توبه پذیری تو بی حد نامی است

بگشا در که بیایم و بگویم آقا
که چنین خاک تو بودن بر ما عنوانی است

بگذارید میان حشمت بر بخورم
لای سگ های تو بودن به ز سرگردانی است

بگذارید که سنگ سر دیوار شوم
سنگ خوردن به سر کوی تو برما جانی است

باغ و بستان شما هم علفی می خواهد
زیر اقدام شما، فخری هر انسانی است